Τρεις γωνίες κλείσανε τέλεια. Η τέταρτη… χάσκει.Μια φορά κι έναν καιρό, σ' ένα εργαστήρι που μύριζε ρετσίνι και φρεσκοκομμένη καρυδιά, ήρθε μια παραγγελία: μια κορνίζα καθρέφτη, με γωνίες σαν λεπίδα.Ο Μάστρο-Λευτέρης έδωσε τον λόγο του: παράδοση το πρωί. Κι ο Άρης, όλο σιγουριά, άρπαξε τη γωνιάστρα.«Σαράντα πέντε μοίρες», έδειχνε το βελάκι στη μηχανή. Ο Άρης το πίστεψε τυφλά. Έκοψε και τις οχτώ φαλτσογωνιές, μία μία, στα γρήγορα.Το Ροκανίδι μύρισε το πριονίδι και γρύλισε μία φορά. Κάτι δεν πήγαινε ίσια. Μα ποιος ακούει τον σκύλο.Ένωσαν την πρώτη γωνία — τέλεια. Τη δεύτερη — τέλεια. Την τρίτη — καλή. Και την τέταρτη……ένα κενό. Λεπτό σαν τρίχα, μα χάσκει σαν χαμόγελο κοροϊδίας. Οχτώ μικρά λάθη, μαζεμένα σ' έναν αρμό.Ο Άρης το ζόρισε με τον σφιγκτήρα. Το ξύλο δεν λύγισε — σκίστηκε στο σόκορο.Τα μεσάνυχτα, ο μάστορας καθόταν μόνος μπρος στην κορνίζα. Ο καφές είχε κρυώσει. Και τότε, στη γωνιά……η Γερακίνα άναψε τα καντράν της. «Η μηχανή σού λέει σαράντα πέντε, μάστορα. Μα το ξύλο ξέρει την αλήθεια. Μη ρωτάς το βελάκι — ρώτα το κόψιμο.»Το ξημέρωμα δεν εμπιστεύτηκε κανένα νούμερο. Έκοψε δοκιμαστικά σ' ένα άχρηστο κομμάτι — και μέτρησε πόσο έφευγε η γωνία.Το σφάλμα ήταν μισή τρίχα στην κάθε κοπή. Γύρισε τη γωνιάστρα έναν άχνο — κι έκοψε ξανά. Τώρα οι τέσσερις γωνίες κλείσανε σαν φερμουάρ.Το πρωί, το φως γλίστρησε πάνω στην καρυδιά. Καμία γωνία δεν χάσκε. Καθρέφτης μέσα σε καθρέφτη.— Και το δίδαγμα, μάστορα; — Μια στραβή γωνιά κρύβεται. Τέσσερις μαζί, σε ξεμπροκάρουν. Εσένα ποια γωνία σ' έχει προδώσει; Γράψ' το στα σχόλια.
